ფორმა რეფორმა არ არის – რას მისცემს სკოლა ჩემს შვილს?

ამას ვწერ როგორც მასწავლებელი და მეთოდისტი, რომელმაც იცის, რა დიდი შრომა დგას ერთი ხარისხიანი გაკვეთილის უკან. ამას ვწერ როგორც მშობელი, რომელსაც აქვს უფლება იკითხოს:

რას მისცემს სკოლა ჩემს შვილს ფორმის გარდა?

მე არ ვეწინააღმდეგები მოწესრიგებულ ჩაცმულობას. არც ტელეფონის გაკვეთილზე უმიზნო გამოყენებას ვამართლებ.

მე ვეწინააღმდეგები იმას, რომ განათლების სისტემის ყველაზე მძიმე პრობლემები გარეგნული წესრიგით შეინიღბოს.

დღეს საუბარია ფორმებზე და ტელეფონებზე, მაშინ როდესაც უამრავი ბავშვი ჯერ კიდევ ვერ სწავლობს საკუთარ სკოლაში. ზოგი სხვა სკოლის შენობაშია დროებით განთავსებული, ზოგი მეორე ან მესამე ცვლაში სწავლობს, ზოგს შემცირებული აქვს საგაკვეთილო დრო, ზოგი ოჯახი კი ბავშვის არასტაბილური განრიგის გამო იძულებულია, სამუშაო და ყოველდღიური ცხოვრება მთლიანად შეცვალოს.

ეს მხოლოდ ტექნიკური ან საორგანიზაციო პრობლემა არ არის.

ეს მოქმედებს ბავშვის უსაფრთხოების განცდაზე, ნერვულ სისტემაზე, ფსიქიკურ მდგომარეობასა და სწავლის მოტივაციაზე.

განსაკუთრებით რთულია გარემოს შეცვლა სსსმ მოსწავლეებისთვის, რომლებსაც სჭირდებათ წინასწარ დაგეგმილი ტრანზიცია, ნაცნობი სივრცე, სტაბილური რუტინა და შესაბამისი სპეციალისტების მხარდაჭერა.

სხვა სკოლის შენობაში გადაყვანილი ბავშვი ზოგჯერ თავს სტუმრად კი არა, ხიზნად გრძნობს. მას შეიძლება მასპინძელი სკოლის მოსწავლეებისგან დამამცირებელი სიტყვების მოსმენაც მოუწიოს:

„თქვენ აქაურები არ ხართ“.

და ამ დროს სისტემა მისი პერანგის ფერზე გვესაუბრება.

ფორმა ჯერ მზად არ არის – ვალდებულება კი უკვე შემოდის

ოფიციალური განცხადებების მიხედვით, ფორმა I–VI კლასებში უნდა დაინერგოს, თუმცა სასწავლო წლის დასაწყისისთვის ფორმებით თავდაპირველად მხოლოდ პირველკლასელთა უზრუნველყოფაა დაგეგმილი, დანარჩენი კლასებისთვის კი მიწოდება ეტაპობრივად უნდა გაგრძელდეს.

მშობელმა რა უნდა გააკეთოს?

ჯერ ჩვეულებრივი სასკოლო ტანსაცმელი შეიძინოს და რამდენიმე კვირის ან თვის შემდეგ — სავალდებულო ფორმაც?

ყველა ოჯახს აქვს ამის შესაძლებლობა?

ბავშვს ერთი კომპლექტი ეყოფა?

რა მოხდება, როდესაც ფორმა გაირეცხება, დასველდება, დაზიანდება ან ბავშვს ზომაში აღარ მოერგება?

მე სახელმწიფოსგან უფასო ფორმას არ ვითხოვ.

მე ვითხოვ ხარისხიან განათლებას და მშობლის არჩევანის პატივისცემას.

ჩემი შვილი სკოლაში მოწესრიგებულად უნდა დადიოდეს, მაგრამ რატომ უნდა ვიყო ვალდებული, ჩავაცვა კონკრეტული მიმწოდებლის მიერ შეკერილი კონკრეტული ტანსაცმელი?

შესაძლებელია არსებობდეს გონივრული ჩაცმის კოდექსი – განსაზღვრული ფერი, აკადემიური სტილი და უსაფრთხოების მოთხოვნები – ხოლო მშობელს დარჩეს შესაძლებლობა, ხარისხი, ქსოვილი, ზომა და მწარმოებელი თავად შეარჩიოს.

რატომ არ გამოვიყენეთ საქართველოს ადგილობრივი ბაზარი?

ფორმების სახელმწიფო შეკვეთა მილიონობით ერთეულს და ათეულობით მილიონ ლარს მოიცავს.

ეს მხოლოდ ტანსაცმლის შეძენა არ არის.

ასეთი მოცულობის სახელმწიფო დაკვეთა ნიშნავს:

• სამუშაო ადგილებს;
• საწარმოების გაფართოებას;
• პროფესიული კადრების მომზადებას;
• რეგიონულ დასაქმებას;
• ქვეყანაში დარჩენილ გადასახადებსა და ეკონომიკურ სარგებელს.

რატომ არ იქცა ეს შეკვეთა ქართული წარმოების განვითარების შესაძლებლობად?

ჩატარდა თუ არა ადგილობრივი სამკერვალოების შესაძლებლობების სრულყოფილი კვლევა?

რატომ არ დაიყო შეკვეთა რამდენიმე ლოტად, რათა მასში მცირე და საშუალო საწარმოებიც ჩართულიყვნენ?

რატომ არ შეეძლოთ ქართულ კომპანიებს კონსორციუმის შექმნა?

რატომ არ განისაზღვრა, რომ წარმოების ნაწილი მაინც საქართველოში შესრულებულიყო?

თუ ქართული ბაზარი დღეს ასეთი შეკვეთისთვის მზად არ არის, მაშინ რატომ არ გამოიყენა სახელმწიფომ ეს პროექტი მისი გაძლიერებისთვის?

ერთი მხრივ ვამბობთ – „აწარმოე საქართველოში“, ხოლო მეორე მხრივ საქართველოს ბავშვებისთვის განკუთვნილი მილიონობით ერთეული ტანსაცმლის წარმოება მთლიანად ქვეყნის გარეთ გაგვაქვს.

ადგილობრივი ბაზარი მხოლოდ ლოზუნგებით ვერ განვითარდება.

მას სჭირდება შეკვეთა, ნდობა, სტანდარტი და ზრდის შესაძლებლობა.

მშობელს აქვს უფლება იცოდეს, რას აცმევენ მის შვილს, წარმოების ქვეყანა თავისთავად არც პროდუქტის საფრთხეს ამტკიცებს და არც მის უსაფრთხოებას.

მეცნიერულად არასწორი იქნება იმის მტკიცება, რომ უცხო ქვეყანაში წარმოებული ნებისმიერი ტანსაცმელი აუცილებლად უხარისხოა.

მაგრამ ასეთივე არასაკმარისია მშობელს მხოლოდ უთხრა:

„ფორმა მაღალი ხარისხის იქნება“.

სავალდებულო საბავშვო ტანსაცმლის შემთხვევაში საჯაროდ უნდა გამოქვეყნდეს:

• ქსოვილისა და სარჩულის ზუსტი შემადგენლობა;
• მწარმოებლისა და მიმწოდებლის სრული მონაცემები;
• აკრედიტებული ლაბორატორიის დასკვნები;
• საღებავების, ფორმალდეჰიდის, აკრძალული აზოსაღებავებისა და მძიმე მეტალების კვლევის შედეგები;
• ქსოვილის ჰაერგამტარობა;
• ფერის მდგრადობა;
• რეცხვის შემდეგ ზომისა და ფორმის ცვლილება;
• თითოეული მიწოდებული პარტიის შემოწმების წესი.

ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ალერგიის, ატოპიური კანისა და სენსორული მგრძნობელობის მქონე ბავშვებისთვის.

თუ პროდუქტის ტარება სავალდებულოა, მისი უსაფრთხოების მტკიცებულებაც საჯარო უნდა იყოს.

ტელეფონს ვკეტავთ, მაგრამ ციფრულ წიგნიერებას არ ვასწავლით ტელეფონმა გაკვეთილი არ უნდა ჩაშალოს.

ბავშვი გაკვეთილზე სოციალურ ქსელებში არ უნდა იყოს და არც ფარულად უნდა იღებდეს ვიდეოებს.

მაგრამ მხოლოდ მოწყობილობის ჩამორთმევა ციფრული განათლება არ არის. სახელმძღვანელოებში QR-კოდებს ვათავსებთ, მაგრამ ყველა ბავშვს აქვს მათი გახსნის საშუალება?

ყველა მოსწავლეს აქვს შესაბამისი ტელეფონი ან ინტერნეტი?

რატომ უნდა იყოს საჯარო განათლების ნაწილის მიღება ოჯახის მიერ შეძენილ კერძო მოწყობილობაზე დამოკიდებული?

რატომ არ არის ყველა საკლასო ოთახში სკოლის კუთვნილი კომპიუტერი, პროექტორი, პლანშეტი ან ეკრანი?

QR-კოდი თანამედროვე განათლება არ არის, თუ მისი გამოყენებისთვის სკოლაში პირობები არ არსებობს.

ბავშვს უნდა ვასწავლოთ:

• როგორ გადაამოწმოს ინფორმაცია;
• როგორ დაიცვას პირადი მონაცემები;
• როგორ ამოიცნოს დეზინფორმაცია;
• როგორ გამოიყენოს ხელოვნური ინტელექტი პასუხისმგებლობით;
• როგორ მართოს ეკრანთან გატარებული დრო;
• როგორ აქციოს ტელეფონი მხოლოდ თამაშის მოწყობილობიდან ცოდნის ინსტრუმენტად.

თუ ამას სკოლაში არ ვასწავლით, სახლში ყველა მშობელი ვერ შეძლებს. შემდეგ კი გვიკვირს, რატომ უკავშირდება ბავშვისთვის ტელეფონი მხოლოდ თამაშს, მოკლე ვიდეოებსა და გართობას.

ხარისხიანი განათლება გარდერობში არ იწყება.

დღევანდელი თაობის ბავშვის დაინტერესება ცარიელ საკლასო ოთახში მხოლოდ დაფითა და მასწავლებლის მონოლოგით შეუძლებელია.

ყველა კლასში უნდა იყოს ყოველდღიურად გამოსაყენებელი:

• თანამედროვე ტექნიკა;
• ვიზუალური მასალები;
• მოდელები;
• ლაბორატორიული მოწყობილობები;
  საგანმანათლებლო თამაშები;
  კვლევითი და პროექტული სამუშაოების რესურსები.

რესურსი, რომელიც ცალკე ოთახშია ჩაკეტილი და მტვერს აგროვებს, სასწავლო რესურსი აღარ არის. ის მხოლოდ ინვენტარიზაციის სიაში არსებული ნივთია.

კლასშიც არ უნდა იჯდეს იმდენი მოსწავლე, რომ მასწავლებელს თითოეული ბავშვის მოსმენის, დახმარებისა და ინდივიდუალური საჭიროების დანახვის შესაძლებლობა აღარ ჰქონდეს.

მასწავლებლის ენთუზიაზმი მნიშვნელოვანია, მაგრამ განათლების მთელი სისტემა მხოლოდ მისი პირადი ენერგიის ხარჯზე ვერ იარსებებს.

ბავშვს მასწავლებლის კივილ-წივილის მოსმენა არ უნდა უხდებოდეს, მასწავლებლის შრომა რთულია. გადატვირთული კლასი, რესურსის ნაკლებობა, ემოციური დაძაბულობა და დიდი პასუხისმგებლობა ადამიანს ფიტავს. მასწავლებელს სჭირდება ღირსეული ანაზღაურება, პროფესიული მხარდაჭერა, დასვენება და ფსიქოლოგიური დახმარება. მაგრამ ვერც ერთი სისტემური პრობლემა ვერ გაამართლებს ბავშვისთვის ყვირილს, შეურაცხმყოფელი სიტყვებით მიმართვას ან საჯაროდ დამცირებას. როდესაც მასწავლებელი ერთ ბავშვს უყვირის, კლასში მყოფი ყველა ბავშვი ამ აგრესიის მსმენელია. შეიძლება ისინი მშვიდად სხედან და არაფერი დაუშავებიათ, მაგრამ იძულებული არიან მოისმინონ ზრდასრული ადამიანის ყვირილი.

მოსწავლეებს ჩემთვის უთქვამთ:

„ეს მასწავლებელი სულ კივის“.
ამ დროს ბავშვი გაკვეთილის თემას აღარ უსმენს.

მის გონებაში მხოლოდ ერთი კითხვა რჩება:
„რა აკივლებს ამ მასწავლებელს?

სკოლა, რომელიც ბავშვის ტანსაცმელს მკაცრად არეგულირებს, მაგრამ ზრდასრულის დამამცირებელ ქცევაზე თვალს ხუჭავს, მთავარ პრობლემას ვერ ხედავს. მასწავლებელი იმიტომ გქვია, რომ ბავშვს სწორი ქცევა ასწავლო. შეიძლება იყო მკაცრი, შეიძლება დააწესო საზღვარი,
შეიძლება მოითხოვო პასუხისმგებლობა, მაგრამ ავტორიტეტი ხმის სიმაღლით არ იზომება.
დისციპლინა შიში არ არის; სიჩუმე ყოველთვის სწავლა არ არის.

რას ვითხოვ როგორც მშობელი?

მე ვითხოვ სკოლას, სადაც ბავშვს საკუთარი ადგილი აქვს.

ვითხოვ სრულ საგაკვეთილო დროს.

ვითხოვ მართვადი რაოდენობის კლასს.

ვითხოვ თანამედროვე, ფუნქციურ და ყოველდღიურად ხელმისაწვდომ რესურსებს.
ვითხოვ სსსმ მოსწავლის საჭიროებებზე მორგებულ გარემოს.

ვითხოვ მასწავლებელს, რომელსაც სისტემა მხარს უჭერს, მაგრამ მისგან პროფესიულ პასუხისმგებლობასა და თვითკონტროლსაც მოითხოვს.

ვითხოვ სკოლას, სადაც ბავშვს არც მოსწავლე დაამცირებს და არც ზრდასრული.

ვითხოვ ციფრულ განათლებას და არა მხოლოდ ტელეფონის ჩამორთმევას.

ვითხოვ გამჭვირვალე პასუხს, რატომ არ გამოიყენეს ასეთი მასშტაბის სახელმწიფო დაკვეთა ადგილობრივი წარმოების გასაძლიერებლად.

ვითხოვ ფორმის ქსოვილის, ხარისხისა და უსაფრთხოების სრული დოკუმენტაციის გამოქვეყნებას.

მე არ ვითხოვ, რომ სახელმწიფომ ჩემს შვილს უბრალოდ ჩააცვას.

მე ვითხოვ, რომ სახელმწიფომ ჩემს შვილს ხარისხიანად ასწავლოს.

პირველ კლასში ბავშვი სკოლაში დიდი ენთუზიაზმით შედის. რატომ ქრება ეს ენთუზიაზმი მაღალ კლასებში?

ბავშვს მხოლოდ პირველ დღეს არ სჭირდება სიხარული. მას ყველა ასაკში სჭირდება საინტერესო გაკვეთილი, თანამედროვე გარემო, ღირსების დაცვა და განცდა, რომ სკოლა მისთვის არსებობს.

სანამ ამ კითხვებზე პასუხი არ გვაქვს, ფორმა რეფორმა ვერ იქნება.

იგი მხოლოდ ნიღაბია, რომლის უკანაც სისტემა საკუთარ უმთავრეს პრობლემებს მალავს.

სისტემა ნიღაბს იკეთებს, ბავშვებს კი ფორმას აცმევს.

მივმართავ: ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტო / State Procurement Agency, საქართველოს განათლების, მეცნიერებისა და ახალგაზრდობის სამინისტრო, გთხოვთ, საზოგადოებას მიაწოდოთ საჯარო, კონკრეტული და დოკუმენტებით გამყარებული პასუხები.

ეს არ არის მხოლოდ ფორმის საკითხი. ეს არის განათლების ხარისხის, ბავშვის უფლებების, მშობლის არჩევანის, პროდუქტის უსაფრთხოების, სახელმწიფო შესყიდვების გამჭვირვალობისა და ქართული წარმოების განვითარების საკითხი.

ამავე თემაზე:

დადგინდა რა ეღირება სასკოლო ფორმის ერთეულები ბიჭისთვის და გოგოსთვის – ბრძანება

ფესტივალის პირველ დღეს გაიმართა გახსნის ცერემონია იახტკლუბში, სადაც ჩვენმა მოსწავლეებმა გამოფინეს ზღვის თემასთან დაკავშირებული ნახატები. მეორე დღეს კი ნორჩმა მხატვრებმა წარმოადგინეს პოდიუმი თავიანთი ნახატების მიხედვით: ქალთევზა, დელფინები, ზღვის ვარსკვლავი, მოანას კოსტიუმი, საზღვაო აქსესუარები და სხვა.

სკოლა პოლიგლოტი მადლობას უხდის ხელოვნების მასწავლებელსა და სტუდია „სფუმატოს“ ხელმძღვანელს სოფიო ლიჩელს ნიჭიერი თაობის აღზრდისათვის. ასევე მადლობა ღონისძიების ავტორებს: ქალბატონ ერნა წიფურიასა და ქალბატონ ნინა ჩიხლაძეს ამ დაუვიწყარი დღეებისათვის

პროექტის მთავარი მიზანი იყო მოსწავლეებს შეესწავლათ მედიცინის განვითარების გზა ხალხური მეთოდებიდან თანამედროვე ფარმაკოლოგიამდე, გაეაზრებინათ მეცნიერების სხვადასხვა დარგის როლი ამ პროცესში და გაეგოთ, თუ როგორ იქმნება თანამედროვე მედიკამენტები.

პროექტის ფარგლებში განხორციელდა შემდეგი აქტივობები:

– IX კლასის მოსწავლეები იმყოფებოდნენ „ავერსის“ საწარმოში, სადაც ადგილზე გაეცნენ მედიკამენტების დამზადების სრულ პროცესს, ქიმიური და ბაქტერიოლოგიური ანალიზის ჩატარების პრინციპებს, ასევე პროდუქციის შეფუთვა-შენახვის სტანდარტებსა და პირობებს.

– XI კლასის მოსწავლეები ესტუმრნენ კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტს, სადაც ბატონმა კოკა კაჭარავამ მათთვის ჩაატარა საინტერესო ვორქშოპი თემაზე – „წამლის მოგზაურობა ორგანიზმში“.

– ჩატარდა მასშტაბური სასკოლო კონფერენცია თემაზე: „ხალხური მედიცინიდან თანამედროვე ფარმაკოლოგიამდე“.

კონფერენციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია სასწავლო პროცესში თეორიისა და პრაქტიკის სინთეზი. პრეზენტაციები გააკეთეს მოსწავლეებმა სხვადასხვა საგნის ფარგლებში, კერძოდ: ქიმიაში, ბიოლოგიაში, გეოგრაფიაში, ქართულ ენაში, მათემატიკაში, ფიზიკაში, სამოქალაქო განათლებაში, ფრანგულსა და ინგლისურ ენაში.

სკოლა პოლოგლოტი მადლობას უხდის პროექტის ხელმძღვანელს, ქიმიის მასწავლებელ, ნანა ბარიშვილს, პროექტში მონაწილე ყველა მასწავლებელსა და მოსწავლეს, საინტერესო და მნიშვნელოვანი აქტივობების განხორციელებისათვის.

განათლების მართვის საინფორმაციო სისტემის (EMIS) მიერ 20 ივლისს გამოქვეყნებული ინფორმაციით, ატესტატის მისაღებად განაცხადის გაკეთება შესაძლებელია სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს ტერიტორიულ სამსახურებში, იუსტიციის სახლის ფილიალებსა და მობილურ იუსტიციის სახლებში.

EMIS-ის ცნობით, 2025–2026 სასწავლო წლის საბაზო საფეხურის კურსდამთავრებულები, რომლებიც 2026 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით მიმართავენ შესაბამის უწყებებს, ატესტატს განცხადების წარდგენიდან მე-10 სამუშაო დღეს უფასოდ მიიღებენ.

ატესტატის მისაღებად განაცხადი შეიძლება წარადგინოს პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტის მქონე საბაზო საფეხურის კურსდამთავრებულმა ან მისმა კანონიერმა წარმომადგენელმა (მინდობილმა პირმა).

განათლების მართვის საინფორმაციო სისტემა კურსდამთავრებულებს მოუწოდებს, დოკუმენტის მისაღებად დაიცვან განსაზღვრული ვადები.

ასევე იხილეთ:

განათლების მინისტრი მშობლებს მიმართავს – „დაარწმუნოს შვილი, რომ სკოლაში მისვლის დროს ეს არის წესი…“

სასკოლო წიგნის ყდა თუ შინაარსი? – რა ვიცით ახალ სახელმძღვანელოებზე განათლების მინისტრისგან

პროფესიით დიზაინერი ნათია, დღეს 17 ივლისს გამოქვეყნებულ წერილში აღნიშნავს, რომ მისთვის წლევანდელმა ერთიანმა ეროვნულმა გამოცდებმა სერიოზული კითხვა გააჩინა – “რას ამოწმებს სინამდვილეში ეს გამოცდები?”

“თუ მიზანი სასკოლო პროგრამის ცოდნის შეფასებაა, მაშინ როგორ შეიძლება ტესტები იყოს იმ დონეზე შედგენილი, რომ ათასობით მოსწავლე, რომლებიც წლების განმავლობაში სწავლობდნენ, გამოცდიდან სრული იმედგაცრუებით გამოვიდეს?

მათემატიკა, ისტორია, ქიმია, ბიოლოგია, თითქმის ყველა საგანზე ერთი და იგივე შეფასება ისმის: ტესტები იყო გაუმართავი და რთული. განსაკუთრებით კატასტროფული იყო ქიმია და ბიოლოგია, რომლებშიც მრავალი დავალება მოითხოვდა არა უბრალოდ სკოლის პროგრამის ცოდნას, არამედ გაცილებით ღრმა, უნივერსიტეტის საწყისი დონის ან ოლიმპიადისთვის დამახასიათებელ ანალიზს. ეს უკვე სცდება იმ სტანდარტს, რომელსაც სახელმწიფო სკოლებში რეალურად ასწავლიან.

მაშინ ჩნდება სრულიად ლოგიკური კითხვა: თუ სკოლა ვერ გაძლევს იმ ცოდნას, რასაც გამოცდა ითხოვს, რატომ უნდა შეფასდე იმ კრიტერიუმით, რომლის მიღწევის შესაძლებლობაც ყველას თანაბრად არ აქვს?

ერთიანი ეროვნული გამოცდები უნდა აფასებდეს ცოდნას, ლოგიკურ აზროვნებასა და სასკოლო პროგრამის ათვისებას, და არა იმას, ვის ჰქონდა შესაძლებლობა ემეცადინა დამატებით, ესარგებლა ძვირადღირებული რეპეტიტორებით ან სპეციალიზებული კურსებით.

გამოცდის მიზანი საუკეთესოების ხელოვნურად “გაფილტვრა” არ უნდა იყოს. მისი მიზანი სამართლიანი შეფასებაა. როდესაც ერთი და იგივე უკმაყოფილებას გამოთქვამენ ძლიერი, საშუალო და სუსტი აბიტურიენტები, ეს უკვე ინდივიდუალური პრობლემა აღარ არის- ეს სისტემური პრობლემის მაჩვენებელია.

არავინ ითხოვს მარტივ გამოცდებს. მაგრამ არსებობს უზარმაზარი განსხვავება რთულსა და უსაფუძვლოდ გადამეტებულ სირთულეს შორის. სახელმწიფო გამოცდა უნდა შეესაბამებოდეს იმ პროგრამას, რომელსაც თავად სახელმწიფო ამტკიცებს და რომლის სწავლებაზეც თავად არის პასუხისმგებელი.

იმედი მაქვს, ამ ყველაფერს შესაბამისი უწყებები სერიოზულად გააანალიზებენ, რადგან ერთიანი ეროვნული გამოცდა არ უნდა იქცეს იმ კონკურსად, რომელშიც წარმატებას მხოლოდ ის აღწევს, ვისაც სკოლის მიღმა დამატებითი რესურსები ჰქონდა. განათლების სისტემა სამართლიანობაზე უნდა იდგეს და არა იმაზე, თუ ვინ შეძლო პროგრამაზე ბევრად მეტი მასალის დამოუკიდებლად ათვისება.

იმედი მაქვს რაიმე სახის რეაგირება მოჰყვება ამ ყველაფერს, ვინაიდან, დამეთანხმებით, თუ როგორი ძნელია უყურო შვილს მთელი წლის განმავლობაში სწავლობდეს, შრომობდეს, მეცადინეობდეს და საბოლოოდ გამოცდიდან განადგურებული გამოდიოდეს. მადლობა!”, – წერს აბიტურიენტის დედა.

ასევე იხილეთ: 

„რთული წელი ფინანსურად“ – აბიტურიენტების მშობლები სკოლაში მიღებულ ცოდნასა და გამოწვევებზე ქუთაისიდან

გიმნაზიის მიერ 16 ივლისს გამოქვეყნებული ინფორმაციით, კონკურსის ფარგლებში მონაწილეებმა ჟიურის წინაშე ინოვაციური ბიზნესიდეები, ბიზნესგეგმები და პრეზენტაციები წარადგინეს.

გამარჯვებული პროექტი GreenPay წარმოადგენს ინოვაციურ აპლიკაციას, რომელიც მომხმარებლებს პლასტმასის ბოთლების ჩაბარების სანაცვლოდ ქულების დაგროვების შესაძლებლობას აძლევს. დაგროვილი ქულების გამოყენება კი პარტნიორ მაღაზიებში იქნება შესაძლებელი, რაც ეკოლოგიურად პასუხისმგებლიან ქცევას წაახალისებს.

Shark Tank-ის კონკურსი მიზნად ისახავს ახალგაზრდებში მეწარმეობის, ინოვაციური აზროვნებისა და ფინანსური განათლების პოპულარიზაციას.

გუნდის წევრები: ლიზი კბილაშვილი, ლუკა ფერიშვილი, ანასტასია ჯღარკავა, ილია წიკლაური. მენტორი: მარიამ ბოლქვაძე.

AIA-GESS ულოცავს გამარჯვებულ გუნდს ამ მნიშვნელოვან წარმატებას!

გიმნაზიის მიერ 13 ივლისს გამოქვეყნებული ინფორმაციით, სასწავლო წლის განმავლობაში X კლასის მოსწავლეები კრიტიკული აზროვნების საგნის ფარგლებში მუშაობდნენ პიროვნული და აკადემიური განვითარების პორტფოლიოებზე, რომლებიც მათი მიღწევების, გამოცდილებისა და სამომავლო მიზნების ერთგვარ რუკად იქცა.

მე-10 კლასიდან პორტფოლიოს შექმნა შემთხვევითი არ არის. სწორედ ამ ეტაპიდან იწყება მოსწავლის აკადემიური და პროფესიული მომავლის გააზრებული დაგეგმვა, ასევე ადგილობრივ და საერთაშორისო უნივერსიტეტებში სწავლისთვის ეტაპობრივი მომზადება.

თითოეული პორტფოლიო აერთიანებდა:

• აკადემიურ მიღწევებსა და კვლევით პროექტებს;
• არაფორმალური განათლების ფარგლებში მიღებულ გამოცდილებას;
• AIA-GESS-ის კლუბებში, ეროვნულ და საერთაშორისო პროგრამებში მონაწილეობას;
• ლიდერულ და მოხალისეობრივ საქმიანობას;
• კონკურსებში, კონფერენციებსა და სხვა საგანმანათლებლო აქტივობებში მიღწეულ შედეგებსა და სერტიფიკატებს;
• პროექტს „Discovering My Path – როდესაც მომავალი საკუთარი თავის შეცნობით იწყება”, რომლის ფარგლებში მოსწავლეებმა გამოიკვლიეს საკუთარი ინტერესები, ღირებულებები, ძლიერი მხარეები და მომავალი პროფესიული მიმართულებები.

პორტფოლიო მხოლოდ მიღწევების კრებული არ არის – ის ასახავს მოსწავლის პიროვნულ და აკადემიურ განვითარებას, ეხმარება საკუთარი პროგრესის გააზრებაში და მომავალი მიზნების გაცნობიერებაში.

ღონისძიება ღია იყო მშობლების, სტუმრებისა და მოსწავლეთა მხარდამჭერებისთვის.

მონაწილეებმა პროფესიული უკუკავშირი მიიღეს ქეთევან გორდეზიანისგან, საუნივერსიტეტო მრჩევლისგან და მარკ ტომპსონისგან, ახალგაზრდული მენტორისგან, რომელიც ახალგაზრდებს საერთაშორისო უნივერსიტეტებში ჩაბარებისა და პროფესიული გზის დაგეგმვის პროცესში ეხმარება. მათი რეკომენდაციები მოსწავლეებს დაეხმარება, XI კლასში კიდევ უფრო მიზანმიმართულად განავითარონ საკუთარი პორტფოლიოები.

„AIA-GESS-ში გვჯერა, რომ საუკეთესო პორტფოლიო მხოლოდ მიღწევების კრებული არ არის – ის არის ისტორია იმისა, თუ როგორ იზრდება ადამიანი ცოდნით, ღირებულებებითა და პასუხისმგებლობით“, – აცხადებენ გიმნაზიაში.

ამ სიახლის მიხედვით, საჯარო სკოლის მოსწავლე სასწავლო პროცესში ელექტრონულ საკომუნიკაციო საშუალებებს არამიზნობრივად ვეღარ გამოიყენებს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, დისციპლინური პასუხისმგებლობა დაეკისრება, რა სახის, ჯერ არ ვიცით.

საქართველოს განათლების, მეცნიერებისა და ახალგაზრდობის მინისტრმა, გივი მიქანაძემ ამ საკითხზე საუბრისას, მშობლების როლს გაუსვა ხაზი და თხოვნით მიმართა მათ, რომ დაარწმუნონ საკუთარი შვილები, სკოლაში გაჯეტების გამოყენების წესი არ დაარღვიონ.

„შეიძლება, ბავშვმა ორი ტელეფონი წაიღოს სკოლაში, ერთი ჩააბაროს და მცდელობა ჰქონდეს, რომ მეორეთი ისარგებლოს. აქ ჩვენი ყველაზე დიდი მხარდამჭერი შეიძლება იყოს ჩვენი საზოგადოება – მშობლები. მასწავლებელს, რა თქმა უნდა, აქვს კონკრეტული უფლებები, მაგრამ მშობელი მაინც არის ყველაზე დიდი ავტორიტეტი შვილისთვის. მშობლისგან ნათქვამი და მშობლის მიერ ახსნილი ეს საკითხი, ბავშვისთვის, რა თქმა უნდა, ბევრად უფრო წონადი იქნება.

მინდა ვთხოვო ყველა მშობელს, რომ გვერდში დაგვიდგეს და პირველ რიგში, საკუთარ შვილებს დაუდგეს გვერდში. თუკი მათი ინტერესი არის, რომ ბავშვი იყოს სასწავლო პროცესზე კონცენტრირებული და ორიენტირებული, აუხსნას, დაარწმუნოს საკუთარი შვილი იმაში, რომ სკოლაში მისვლის დროს ეს არის წესი – ბავშვმა უნდა განათავსოს გაჯეტი კონკრეტულ სათავსოში“, – განაცხადა განათლების მინისტრმა.

კითხვას – რა მოხდება, თუკი მოსწავლე პერმანენტულად დაარღვევს წესს, გივი მიქანაძემ ასე უპასუხა:

„სკოლის შინაგანაწესში იქნება გარკვეული პროცედურები ასახული, რაც თითოეული სკოლის მიერ იქნება ინდივიდუალურად შემუშავებული. სასკოლო საზოგადოება, მინისტრის ბრძანებიდან გამომდინარე, შესაბამის შინაგანაწესში კონკრეტულ აკრძალვებსა და კონკრეტულ სანქციებს მიიღებს. სავარაუდოდ, გაფრთხილებაც იქნება და გარკვეული ზომებიც. მშობელთან კომუნიკაციაც იქნება, მაგრამ ჩვენი მიზანია, რომ ეს მინიმალურ დონეზე დავიყვანოთ, ეტაპობრივად აღმოიფხვრას. კულტურა, რომ ეს პროცედურები ასე განხორციელდეს, ვფიქრობთ, რამდენიმე თვეში აქტიურად დამკვიდრდება. კიდევ ერთხელ ვამბობ, საზოგადოების, მშობლების ჩართულობა, მონაწილეობა და ამ პროცესის ხელშეწყობა უაღრესად მნიშვნელოვანი იქნება“, – თქვა გივი მიქანაძემ 30 ივნისს პირდაპირ ეთერში საუბრისას.

რა უნდა ვიცოდეთ სკოლაში ელექტრონული მოწყობილობების გამოყენებაზე 

15 სექტემბრიდან, საქართველოს საჯარო სკოლების მოსწავლეებს სასწავლო პროცესში მობილური ტელეფონების/სმარტფონების, „ჭკვიანი“ საათების, პლანშეტური და პორტატიული კომპიუტერების არამიზნობრივი გამოყენება შეეზღუდებათ. სიახლე საშუალო და საბაზო საფეხურების მოსწავლეებს ერთნაირად ეხებათ.

სკოლაში მისულმა ბავშვმა მობილური ტელეფონი ან „ჭკვიანი“ საათი, გამორთულ მდგომარეობაში, სპეციალურად მოწყობილ დაცულ სათავსში, ხოლო პლანშეტური ან პორტატიული კომპიუტერი, ასევე გამორთული, ან ჩანთაში ან სათავსში უნდა განათავსოს – პირველი გაკვეთილის დაწყებიდან ბოლო გაკვეთილის დასრულების ჩათვლით – იგულისხმება შესვენებებიც.

ამავე თემაზე:

სკოლებში ელექტრონული საშუალებების გამოყენების წესები დამტკიცდა – სკოლისა და მოსწავლის უფლებები და ვალდებულებები

სკოლის მიერ გავრცელებული ინფორმაციით, მოსწავლეებმა სიმღერების, ცეკვების, თეატრალური ნომრებისა და სახალისო სცენების საშუალებით გააცოცხლეს ექვსი წლის განმავლობაში დაგროვილი მოგონებები, მეგობრობა, ბავშვური სიხარული და სკოლის ყოველდღიური ამბები. განსაკუთრებული ადგილი კი სამშობლოს სიყვარულს, მშობლებისა და მასწავლებლების მიმართ მადლიერებას დაეთმო.

„სკოლა „პოლიგლოტი“ მადლობას უხდის კლასის დამრიგებლებს – სოფო დვალიშვილსა და ნინო ოქრუაშვილს, ასეთი მნიშვნელოვანი ღონისძიებების ორგანიზებისთვის, ასევე – ყველა იმ მასწავლებელს, რომელიც ამ დროის მანძილზე მოსწავლეებთან მუშაობდა“, – აცხადებენ სკოლაში.

გიმნაზიის მიერ 8 ივლისს გამოქვეყნებული ინფორმაციით, სწავლება მიმდინარეობდა Inhispania-ს საერთაშორისო ენის სკოლაში, რომელიც სერვანტესის ინსტიტუტის მიერ არის აკრედიტებული, რაც სასწავლო პროცესის მაღალ ხარისხსა და საერთაშორისო საგანმანათლებლო სტანდარტებთან შესაბამისობას ადასტურებს.

კურსის ფარგლებში მოსწავლეებმა გაიღრმავეს ესპანური ენის ცოდნა, განივითარეს საუბრის, მოსმენის, კითხვისა და წერის უნარები, ასევე უკეთ გაეცნენ ესპანეთის კულტურას, ისტორიასა და ყოველდღიურ ცხოვრებას. პროგრამის წარმატებით დასრულების შემდეგ თითოეულ მონაწილეს ესპანური ენის კურსის დასრულების საერთაშორისო სერტიფიკატი გადაეცა.

სასწავლო პროცესის მნიშვნელოვან ნაწილს კულტურულ-შემეცნებითი ვიზიტებიც წარმოადგენდა. მოსწავლეები ეწვივნენ ისტორიულ ქალაქ ტოლედოს – ესპანეთის ყოფილ დედაქალაქს, რომელიც თავისი მდიდარი კულტურული და არქიტექტურული მემკვიდრეობით გამოირჩევა. მათ ასევე დაათვალიერეს პრადოს მუზეუმი, სამეფო სასახლე, ალმუდენას ტაძარი, პუერტა-დელ-სოლი, პლასა მაიორი, გრან ვია და მადრიდის სხვა მნიშვნელოვანი ისტორიული და კულტურული ღირსშესანიშნაობები.

აღნიშნული პროგრამა მოსწავლეებისთვის მნიშვნელოვანი საერთაშორისო გამოცდილება იყო. მან ხელი შეუწყო არა მხოლოდ ესპანური ენის პრაქტიკული ცოდნის გაღრმავებას, არამედ კულტურათაშორისი ცნობიერების ამაღლებას, საერთაშორისო გარემოში კომუნიკაციის უნარების განვითარებასა და პიროვნულ ზრდას.

AIA-GESS განაგრძობს ისეთი საერთაშორისო საგანმანათლებლო შესაძლებლობების შექმნას, რომლებიც მოსწავლეებს აძლევს შესაძლებლობას, სწავლა რეალურ კულტურულ გარემოში გამოცდილებად აქციონ.