„რა მოხდება რეპეტიტორების გაუქმებით? – განათლების მტერი თუ სისტემის მაშველი რგოლი?“

ავტორი: ლევან სამადაშვილი, ბლოგერი, ანგლისტი, მასწავლებელი

რეპეტიტორი – განათლების მტერი თუ სისტემის მაშველი რგოლი?

ხშირად გაგიგონიათ მოსაზრება, ალბათ, რომ რეპეტიტორთა ინსტიტუტი უნდა გაუქმდეს, რადგან ის სკოლას ფუნქციას უკარგავს.

მოდით, ემოციების გარეშე შევხედოთ რეალობას.

რეპეტიტორობა არ არის მიზეზი, ის შედეგია.

მათემატიკა, რომელიც არ ტყუის: 30 vs 1

თქვენი აზრით, რატომ არის რეპეტიტორთან სწავლება შედეგიანი? პასუხი მარტივია და ის ციფრებშია ჩამალული:

სკოლაში: 1 მასწავლებელი და 30 (ხშირად მეტიც) მოსწავლე, დრო კი მხოლოდ 45 წუთი. თითო ბავშვზე საშუალოდ 1.5 წუთი მოდის.

რეპეტიტორთან: 1 მასწავლებელი და 1-5 მოსწავლე. აქცენტი ინდივიდუალურ საჭიროებებზე, ტემპზე და იმ „ჩავარდნებზე“, რომლებსაც კლასში შეიძლება ვერავინ ამჩნევს.

როცა კლასში 30 ბავშვი ზის, მასწავლებელი ფიზიკურად ვერ იქნება ორიენტირებული ყველაზე. ის მიჰყვება „ოქროს შუალედს“, შედეგად კი:

ვინც კარგად ძლევს საგანს, სწყინდება.

ვისაც უჭირს კი მათთვის მასალა საერთოდ გაიგებარიც კი შეიძლება აღმოჩნდეს. ერთი გაუგებარი თემა მეორეს ემატება, მესამეს… და ბოლოს ბავშვი საერთოდ ხელს ჩაქნევს სწავლაზე, რადგან „მაინც ვერაფერს იგებს“…

რატომ „გარბის“ ბავშვი რეპეტიტორთან?

საქმე მხოლოდ მოსწავლეთა რაოდენობაში არ არის. რეპეტიტორთან ბავშვი პოულობს იმას, რასაც სკოლა ხშირად ვერ აძლევს:

ფსიქოლოგიური კომფორტი: რეპეტიტორთან ბავშვს არ ეშინია „სულელური“ კითხვის დასმის, რადგან იქ მას თანაკლასელები არ ეტყვიან უაზრო კომენტარებს.

მოტივაცია: კერძო მასწავლებელი ხშირად უფრო მეტად არის დაინტერესებული შედეგით, რადგან მისი რეპუტაცია პირდაპირ ამ შედეგზეა დამოკიდებული.

გადატვირთული პროგრამა: სკოლის კურიკულუმი ხშირად ისეა აწყობილი, რომ მასწავლებელს „რბოლა“ უწევს მასალის დასასრულებლად, ნაცვლად იმისა, რომ ბავშვს გააგებინოს.

რა მოხდება რეპეტიტორების გაუქმებით?

სიმართლე ისაა, რომ რეპეტიტორობა დღეს არის „უსაფრთხოების ბალიში“, რომელიც განათლების სისტემას საბოლოო ჩამოშლისგან იცავს. მისი აკრძალვა სკოლას კი არ განკურნავს, არამედ იმ ერთადერთ საყრდენს გამოაცლის ბავშვებს, რაც მათ ცოდნის მისაღებად დარჩათ.

რა არის ალტერნატივა?

პრობლემის მოგვარება არა აკრძალვაში, არამედ სკოლის გაძლიერებაშია:

კლასებში მოსწავლეთა რაოდენობის განახევრება, ან საგნების მიხედვით გაყოფა (როგორც ეს ადრე ხდებოდა ხოლმე) – ეს არის ერთადერთი გზა, რომ მასწავლებელმა თითოეულ ბავშვს თვალებში ჩახედოს.

მასწავლებლის ღირსეული ანაზღაურება: როცა მასწავლებელს სკოლაში ნორმალური ხელფასი ექნება, მას აღარ დასჭირდება დღეში 12 საათი მუშაობა გადასარჩენად.

სასწავლო პროგრამის რევიზია: ნაკლები დაზუთხვა, მეტი გააზრება.

დასკვნა: რეპეტიტორებს კი არ უნდა ვებრძოლოთ, არამედ იმ გარემოს, რომელმაც მათი აუცილებლობა შექმნა. სანამ სკოლა ვერ გახდება მოსწავლეზე ორიენტირებული, რეპეტიტორი დარჩება ერთადერთ მაშველ რგოლად განათლების ოკეანეში.

ასევე იხილეთ:

„როცა სკოლა მასწავლებელს კლასის დამრიგებლობას სთხოვს, სინამდვილეში 5 ადამიანის საქმეს ავალებს!“